امروز داشتم عکس های کامران عدل از خانه تفضلی رو نگاه می کردم که یدفعه یاد این عکس افتادم که چند روز پیش هنگام عبور از کوچه ای گرفتم.خیلی به این فکر کردم که چی شد که یکدفعه از یک دوره ای به بعد معماری شهرهای ما این شکلی شد؟چرا لاله زار به این روز افتاد ؟ چرا نمای ساختمون ها سنگ نامرغوب شد و پنجره ها آلومینیومی؟ چرا خرپشته ها کج شد؟! چرا باید الان تا یه خونه قدیمی مثلا تو خیابون کاخ می بینیم صد بار آرزو کنیم کاش خونه ما الان این شکلی بود؟! یادمه یه روزهایی که هنوز این قدر الکی !!! گرفتار نبودم یکی از کارایی که خیلی دوست داشتم این بود که تو خیابون های مرکزی تهران راه برم و خونه های قدیمی رو ببینم.هنوزم این کارو دوست دارم.تا حالا خیابون نوفل لوشاتو رو دیدین؟
راستی امروز روز بزرگداشت حافظ بود؟به مردانی از جنس حافظ چقدر باید احترام گذاشت؟شاید امروز فرصتی بود تا بفهمیم و دریابیم که چطور حافظ سال ها پیش کلماتی ساده را که هر روز ورد زبان ماست طوری کنار هم چیده که تا هزاران سال پس از مرگش همچنان نام و یادش زنده بمانند.حافظ یکی از دلخوشی های ایرانی بودن ماست...
دمی با غم بسر بردن جهان یکسر نمی ارزد/به می بفروش دلق ما کزین بهتر نمی ارزد/بشوی این دلق دلتنگی که در بازار یکرنگی/مرقع های گوناگون می احمر نمی ارزد/به کوی می فروشانش به جامی بر نمی گیرند/زهی سجاده تقوا!که یک ساغر نمی ارزد/رقیبم سرزنش ها کرد کزین باب رخ برتاب/چه افتاد این سر ما را که خاک در نمی ارزد؟/تو را آن به که روی خود ز مشتاقان بپوشانی/که شادی جهانگیری غم لشکر نمی ارزد/شکوه تاج سلطانی که بیم سر در او ترک است/ کلاهی دلکش است اما به ترک سر نمی ارزد/برو گنج قناعت جوی و کنج عافیت بنشین/که یک دم تنگدل بودن به بحر و بر نمی ارزد/بس آسان می نمود اول غم دریا به بوی سود/غلط بودم که یک موجش به صد گوهر نمی ارزد/دیار یار عاشق را مقید می کند، ورنه/چه جای فارس؟کاین محنت جهان یکسر نمی ارزد/چو حافظ در قناعت کوش و از دنیای دون بگذر/که یک جو منت دونان به صد من زر نمی ارزد.