نمایشگاه عکس رضا ( دقتی ) عکاس شناخته شده بین المللی با عنوان " یک دنیا ، یک قوم " به مناسبت روز جهانی پناهندگان، ۲۰ ژوئن ۲۰۰۶ در شهر واشنگتن دی سی گشایش یافت و تا ۹ اکتبر ادامه خواهد داشت. عکس ها در قطع بزرگ در محوطه خارجی و داخلی ساختمان National Geographicبه نمایش درآمده و روزانه بازدید کنندگان زیادی را به خود جلب می کنند. از آسیا تا آفریقا این عکس ها گواهی بر سختی و عذاب جنگ ها و انقلاب ها بوده و بیان کننده قدرت زیبایی و امید ، نهفته در پشت تراژدی انسانی هستند. وی در طول دوران کاری ، همیشه از دوربینش بعنوان سلاحی برای مبارزه با جنگ و بی عدالتی استفاده کرده است.
رضا عکاسی خود را اینچنین توصیف می کند :
" سفرهای بسیاری که در طول عمرم داشتهام به من این امکان را داد تا شاهد کودکان، زنان و مردانی باشم که سرنوشت آنها تاثیر عمیقی بر من گذاشته است. من به تک تک آنها نزدیک هستم، رنج هایشان را همچون شادیهایشان احساس میکنم.من قصه زندگی آنها ، بعنوان انسان هايی گرفتار در دام آشفتگیهای دنیا، را با زبان جهانی عکاسی بیان میکنم. ورای مرزها ، گوناگونی های فرهنگی و جنگ های خونین ، عکس های من تنها گزارشی غمانگیز از زندگی های نابود شده نیست. بلکه آنها تصدیقی است بر خنده در پس اشک ها ، زیبایی در پشت تراژدی و زندگی قویتر از مرگ.این نمایشگاه به من امکان میدهد تا داستان خانواده انسان ها را برایتان بازگو کنم، خانواده ما."
کارهای او برای موسسه National Geographic ، دیگر خبرگزاری ها و آژانس های خبری معتبر و نهادهای خیریه انساندوستانه در بسیاری از نقاط حادثه خیز دنیا به او این فرصت را داده است تا بینش خود را نسبت به جامعه یکپارچه بشری و لحظات مشترکی که به زندگی معنا می دهند ، با دیگران قسمت کند.
عکس های این نمایشگاه در قالب دو گالری بر روی سایت National Geographic قابل مشاهده است. متن بالا هم که در مورد نمایشگاه و خود عکاس است بر روی سایت قرار داشت که ترجمه اش کردم و با کمی توضیحات بیشتر نوشتم. این مطلب را دو هفته پیش آماده کرده بودم ولی به دلایلی از دل درد گرفته تا سوختن Power کامپیوترم نتوانستم زودتر ارائه اش کنم. اما در گالری ها هر عکس دارای Caption ویژه ای است که بسیار زیبا بوده و توسط خود عکاس نوشته شده است. توصیه می کنم که حتما این Caption ها را بخوانید. Caption های مربوط به عکس های نخست هر گالری را هم ترجمه کردم که بترتیب در زیر می نویسم. در ضمن گزارش سایت BBC Persian در مورد نمایشگاه و عکاس را هم می توانید در اینجا بخوانید. البته اگر ...
" روی دیوارهای شهر واژه ای هست که به تمام کسانی که می دانند چگونه ببینند راهی را نشان می دهد.مثل یک دعوت بی رحمانه ، دیوارها پیامی اسرارآمیز را می رسانند : بیا. من با هر قدمی ، طنین زمزمه شده کسی را که مرا رهنمون می شود ، می خوانم و بنظر می رسد که می شنوم، بیا ، بیا ، بیا. فارق از عابری شتابان و التزامات روزانه و جنجال و هیاهو به خود اجازه می دهم تا در شعر جهان غوطه ور شوم. در هر گوشه خیابان بدنبال آن می گردم و برایش انتظار می کشم. ناگهان ، هیچ. دری باز می شود به باغی قدیمی پر از ستون ها و الواح سنگی یادبود مردگان که شاهدان گذشت زمانند. مدرسه دراویش مولانا ، استادی صوفی آنجاست ، من می توانم موسیقی و صداهایی آرام و منظم را دریابم. پشت دری می ایستم. او آنجاست ، روی می گرداند بسمت ابدیت ، به ضرباهنگ افسونی خدایی در یک رقص صوفیانه ، یک دست بسمت آسمان بالا می رود و دیگری بسمت زمین پایین می آید ، مانند پیامی به خدا ،" ما گره ای هستیم روی رشته ای مدور از انرژی بین زمین و آسمان ".
استانبول - ترکیه - ۱۹۹۳
" این دختر افغان با چشمانی که مسن تر از سن و سالش بنظر می رسند ، نزدیک " تورا بورا " زندگی می کند ، جایی که روزی خانه بن لادن بود. بر بلندای کوهستان ، منطقه قبیله ای پشتون رد و نشان های زیادی را عرضه می کند که نهایتا به پاکستان رهنمون می شوند. پشتون ها هرگز مرز رسمی ای را که آنها را از قلمروشان جدا می کند به رسمیت نشناخته اند ، " خط دوراند " که توسط دیپلماتی بریتانیایی بنام سر هنری مورتیمر دوراند در سال ۱۸۹۳ کشیده شد تا هند بریتانیا را از افغانستان جدا کند و بعدها هم بعنوان اساس تعیین مرز بین کشورهای پاکستان و افغانستان مورد استفاده قرار گرفت.
منطقه قبیله ای پشتون - افغانستان - ۲۰۰۴
توضیح : برخی از سایت های فارسی عنوان نمایشگاه را " یک جهان ، یک قبیله " هم نوشته بودند ولی بنظرم عنوان " یک جهان ، یک قوم " مناسبتر است.