اینجا نه فروشگاه صندلی های فایبرگلاس است و نه مراسم بهم خورده عروسی.اینجا محل برگزاری مراسمی است که نام بلندی را یدک می کشید ولی باز نه ابتدای مراسم است و نه انتهای مراسم ، اتفاقا دقیقا وسط مراسم است.این صندلی های خالی قرار بود خالی نباشند تا مراسمی شکل گیرد در خور نام یکی از بزرگترین جنبش های آزادیخواهانه ایران و پاسداشت یاد و خاطره مردانی دلیر و آزاده که هر حرکتشان بنیان استبداد و استثمار را می لرزاند.مردانی که تاب استبداد و تک صدایی احمقانه را نداشتند ، به پا خاستند ، مشروطه را ساختند و بعدها طومار استبداد یکی از احمق ترین پادشاهان تاریخ ایران را در هم پیچیدند.حال چرا امروز یک قرن پس از معنا یافتن واژه مشروطه در تاریخ ایران صندلی های مراسمی که به یاد مردانی چون عارف قزوینی ، دهخدا ، ستارخان ، باقرخان و ... برپا می شود اینگونه خالی می مانند ؟ نمی دانم تقصیر بیشتر از جانب کیست ولی یک چیز را به روشنی می دانم و آن اینکه تا نفهمیم و به دیگران نفهمانیم امثال عارف قزوینی که بودند و چه کردند ، به هیچ کجا نخواهیم رسید.دلیل عقب ماندگیمان نبود عارف هاست ...