شاید اگر سال ها بعد، مثلا در میانسالی، یکدفعه دلم برای یکی از بعدازظهرهای دلپذیر جوانیم تنگ شود، بیشتر دلتنگیم برای آن بعدازظهر پاییزی باشد که در دانشگاه هنر گذشت. پنهان نمی کنم که همیشه یکی از آرزوهایم موفقیت در یک جشنواره سراسری عکس صرفا دانشجویی بود. افتخاری که فقط در سال های محدودی امکان دستیابی به آن برای هر کسی وجود دارد. وقتی همه چیز، از برگزار کننده تا شرکت کننده، همه دانشجو و دانشگاهی باشند، جایزه لذت دیگری دارد. اینجوری بود که این جایزه آخری خیلی مزه داد. ممنون از تمام بچه های نوگرای انجمن علمی عکاسی دانشگاه هنر.
| تبليغات | X |
