همانطور که پیش بینی می شد سیلویو برلوسکونی میلیاردر ۷۱ ساله ایتالیایی متاسفانه بار دیگر با سواستفاده از شرایطی خاص برای سومین بار در ایتالیا به نخست وزیری رسید. شرایط امروز ایتالیا همانطور که خود برلوسکونی هم اعتراف کرد شرایط مطلوبی نیست. اقتصاد ایتالیا طبق گزارشات اخیر با تاثیرپذیری از بازارهای جهانی تقریبا به مرحله رکود رسیده است. ایتالیا در بین کشورهای اروپایی دارای یکی از بالاترین نرخ های بیکاریست، اگر چه بافت جمعیتی نسبتا مسنی دارد. دستمزدها در این کشور پس از پرتغال پایین ترین نرخ پرداخت در منطقه یورو بوده و بسیاری از صنایع ایتالیا از جمله هواپیمایی آلیتالیا با خطر ورشکستگی روبرو شده اند. اخیرا هم که اعلام شد نرخ تورم ۳.۳ درصدی، ایتالیا را به یکی از گرانترین کشورهای اروپایی تبدیل کرده است. در چنین شرایطی بود که مردم این کشور پای صندوق های رای رفتند و بار دیگر در کمال تعجب مسحور شدند و فریب مافیای برلوسکونی باز هم کارگر افتاد و این میلیاردر راستگرا دوباره به قدرت بازگشت.
رقیب دمکرات وی در این دوره یعنی والترونی شهردار سابق رم دمکراتی میانه رو بود که برنامه ای که ارائه داد تفاوت چندانی با سیاست های مد نظر برلوسکونی بویژه در حوزه اقتصاد نداشت. در واقع در این انتخابات یک حرف مشترک از زبان دو مرد کاملا متفاوت بیان شد. واقعیت این بود که اوضاع اقتصادی نابسامان ایتالیا و نارضایتی های مردمی چاره ای جز این باقی نگذاشت. اما چه شد که در این بین باز هم برلوسکونی راستگرا برنده شد ؟ راستش مدت هاست با این پرسش کلجار می روم که چرا حتی در اروپا مردمی که اینگونه از اقتصاد می نالند و بسیاری از نیازهای اولیه خود را دچار کمبود می بینند باز هم تمایل به احزاب راست دارند. در این مدت پاسخ های بسیاری در مشورت با افراد گوناگون یافته ام. ولی در مورد ایتالیا بنظرم بیش از هر عامل دیگری مافیای رسانه ای برلوسکونی، سنتی بودن اکثریت جامعه ایتالیا، بدشانسی دولت پرودی بخاطر قرار گرفتن در بدترین شرایط اقتصادی چند سال اخیر دنیا و ضعف قانون اساسی و در نتیجه اشکالات سیستم پارلمانی این کشور مزید بر علت شد تا بازهم مردم این کشور کسی را برای نجات از این اوضاع برگزینند که خود با بهره گیری از همین شرایط به چنین ثروتی رسیده و حتی در طول مبارزات انتخاباتیش از حرکات فاشیستی هم ابایی نداشت و بارها سلام فاشیستی او سوژه رسانه های اروپایی شد و حتی در آخرین کمپین مبارزاتیش در رم با دختر موسولینی هم دیدار کرد.
بهرحال از امروز سارکوزی باید خوشحالتر باشد و جرج بوش هم مشعوفتر که ابلهی دیگر به جمع سیاستمداران فاشیست دنیا اضافه شد. شاید درک این مسئله چندان سخت نباشد که چرا هنوز شبکه های مافیایی در ایتالیا فعالند و روز به روز هم ثروتمندتر می شوند و کسی هم جلودارشان نیست و اینکه چگونه بحران زباله ناپل به یکی از پاشنه های آشیل دولت چپگرای پرودی تبدیل می شود. وقتی مردم کشوری برلوسکونی را به فرد فرهیخته ای مانند رومانو پرودی ترجیح می دهند، باید هم ایتالیا کشور برلوسکونی ها و پدرخوانده ها باشد. کلا ایتالیا کشور عجیبیست. مثلا در این کشور حزبی بنام شمال وجود دارد که اصلا به کل و از ریشه خواستار جدایی شمال ثروتمند ایتالیا از جنوب فقیر آن است !!! پوپولیست های قدرت طلب هم خوشحال باشند که از امشب یکی بیشترند. به میمنت و مبارکی، آقای برلوسکونی در نطق امشبشان قول دادند نخستین جلسه کابینه جدید بطور سمبلیک و برای نشان دادن اهمیت معضل ناپل برای دولت جدید، در این شهر تشکیل خواهد شد !