دلتنگی های پیکسلی

دل من رای تو دارد سر سودای تو دارد
رخ فرسوده زردم غم صفرای تو دارد

سر من مست جمالت دل من دام خيالت
گهر ديده نثار كف دريای تو دارد

ز تو هر هديه كه بردم به خيال تو سپردم
كه خيال شكرينت فر و سيمای تو دارد

....

گل صد برگ به پيش تو فرو ريخت ز خجلت
كه گمان برد كه او هم رخ رعنای تو دارد

.....

اگرم در نگشايی ز ره بام درآيم
كه زهی جان لطيفی كه تماشای تو دارد

به دو صد بام برآيم به دو صد دام درآيم
چكنم آهوی جانم سر صحرای تو دارد

خمش ای عاشق مجنون بمگو شعر و بخور خون 
كه جهان ذره به ذره غم غوغای تو دارد

.....
                                                     مولانا

  این گل صدبرگ شهرام ناظری مثل یک آرام بخش کدئین دار قوی می مونه. می شه باهاش زندگی کرد. باهاش زندگی می کنم.  باهاش بزرگ شدم. تمام قطعاتشو دوست دارم. چه شب هایی که با این آلبوم به صبح نرسوندم و چه خاطراتی که ازش ندارم. چرا دیگه بهترین آلبوم شهرام ناظری تکرار نشد ؟ شاید جواب این سئوال دلیل ماندگاری وحشتناک این کار ارزشمند مشترک شهرام ناظری و جلال ذوالفنون باشه. چه هدیه ای گرفت مولانا برای هشتصدمین سالگرد تولدش. حیف که اینجا آلبوم کامل رو نداره.