۱. امروز وقتی بیدار شدم و پس از هشت یا نه روز دوباره خورشید رو دیدم واقعا حس خوبی بهم دست داد. این سومین بار بود که امسال اینقدر برای دیدن خورشید بی تاب بودم. البته آفتاب بعد برف هم خیلی دوست داشتنی است. یه چند ماهی میشه که فهمیدم نمی تونم جایی زندگی کنم که روزهای ابری زیادی داشته باشه. خورشید رو دوست دارم.
۲. دو روز پیش یادم افتاد که در سال ۸۶ اصلا سرما نخوردم. امروز گلوم چنان درد می کنه که نمی تونم حرف بزنم !!!
۳. مادرم عادت داره باقیمونده برنج یا نان سفره رو میریزه لب بالکن آشپزخونه برای پرنده ها. دیگه پرنده ها عادت کردن و هر روز صبح و ظهر سر یه ساعتی میان سر و صدا راه می ندازن و غذا می خوان !!! الان چند روزیه که مادرم رفته سفر. دیروز با توجه به هوای سرد و برفی تصمیم گرفتم این کارو امتحان کنم. وقتی داشتم خوردن پرنده هارو تماشا می کردم لذت عجیبی رو احساس کردم. تاحالا نمی دونستم این کار اینقدر می تونه احساس خوبی به آدم بده. این عکسم از پشت پرده و توری و شیشه گرفتم تا مزاحم تغذیه حضرات نشم !
۴. قدرت تمرکز و اعتماد به نفسم تقریبا به صفر رسیده باید یه فکری براش بکنم. شاید یه برنامه ریزی سفت و سخت لازم دارم.دارم نابود می شم.
۵. جمعه ظهر حوصلم بدجوری سر رفته بود گفتم پس از مدت ها سری به سیمای ملی بزنم ببینم چه خبره که دیدم شبکه چهار داره برای چندمین بار سریال پوآرو رو پخش می کنه. از وقتی که یادم می یاد عاشق این سریال بودم. دوران کودکی و نوجوانی برای من کلا دارای چند تا سمبل و نشانه خوبه که یکیش همین سریال پوآرو است.داستان و بازیگری و موسیقی خوبی داره و تصویر جالبی از زندگی در بریتانیارو نشون می ده. همیشه عاشق خونه های روستایی انگلیس و بخصوص دکوراسیون داخلی آنها بودم. کاراکتر پوآرو هم برام جذابه. یه غریبه خارجی که همیشه از اسکاتلندیارد پر مدعا یه قدم جلوتره. ولی نکته جالب این سریال اینبار سانسورهای بی نظیری بود که برادران صداوسیما در اوج خلاقیتشان اعمال کرده بودند.فاجعه بود.فوق العاده خنده دار و مسخره. کار ساده ای نیست که به این راحتی به شعور مخاطب توهین بکنی. به این نتیجه رسیدم خاموشش کنم و پیش زمینه مثبت ذهم از این سریال خراب نشه. بازم بهم ثابت شد این تلویزیون ما فقط بدرد فوتبال دیدن می خوره.
۶. کنیارو دیدین ؟ وحشتناک بود. ولی خیلی خوشحال شدم که مردمش برای خودشون حق اعتراض قائل هستن و هرچی حکومت بگه نمی پذیرن. اگرچه خسارت سنگین جانی و مالی رو متحمل شدن ولی ثابت کردن در مقابل تقلب در دمکراسی نمی تونن ساکت بشینن. خوبه که دمکراسی براشون اینقدر اهمیت پیدا کرده ولی باید پذیرفت تو جایی مثل کنیا این اعتراضات ریشه در تعصبات قومی و قبیله ای هم داره و فقط درد دمکراسی نیست. کنیا طبیعت فوق العاده قشنگی داره و یکی از توریستی ترین کشورهای جهانه حیفه دچار هرج و مرج بشه.
۷. از شیوه انتخاباتی آمریکا خندم می گیره. واقعا مسخره است. کاملا امپریالیستی است. کلی هزینه داره و کلی وقت هدر می ده. ولی از پیروزی باراک اوباما در آیووا خیلی خوشحال شدم. آدم جالبیه. شاید بتونه بخشی از ویرانی های دوران بوش رو جبران کنه. یه دوست آمریکایی دارم چند رو پیش بحث می کردیم گفت ما آمریکایی ها خوب زندگی می کنیم و می خواییم این شیوه زندگی رو به همه جهان صادر کنیم. از این حرفش واقعا ناراحت شدم. خیلی حرف مزخرفی زد. وقتی فاشیستی مثل بوش رئیس جمهور باشه بیشتر از این نباید انتظار داشت. خوب نیست آدم فکر کنه همه باید مثل اون زندگی کنن. دارم براش دلیل و مدرک جمع می کنم که اثبات کنم حرفش اشتباهه. با چند تا آمریکایی که دوستم تقریبا همشون همین عقیده رو دارن. البته مطمئنم نیت بدی ندارن و بزرگترین آرزوشون اینه که مردم جهان خوب زندگی کنن ولی اینکه فکر می کنن زندگی آمریکایی بهترین نوعه درست نیست. کلا مردم آمریکا حتی از اروپایی ها هم صلح دوست ترند و رفتار دوستانه تری دارن و نسبت به نژادهای مختلف واکنش کمتری نشون میدن ولی به آمریکایی بودنشون خیلی مغرور هستند.
۸. این ماجراهای ظهور پدر و پسرها در عرصه موسیقی ایران ظاهرا همچنان ادامه داره. بعد از چند نمونه موفق شجریان ها و ناظری ها شاید اینبار نوبت کاوه یغمایی باشه. آخرین باری که ازش شنیدم چند سال پیش بود که جایی خوندم همراه همسر و دو فرزندش به ونکوور کانادا مهاجرت کرده. در اینکه ایشون اسم بسیار قشنگی داره که شک نکنید ! ولی صدا و لحن خواندنش هم خیلی شبیه پدرشه. این آهنگش بنظرم از همه بهتره. رویهم رفته کاراش ملودی قشنگی داره ولی مثل بیشتر تولیدات جدید این عرصه تا حدودی مشکل ترانه داره.