بار اولی که به خانه هنرمندان ایران رفته بودم احساس بهتری داشتم.در روزی که عکاسان از در و دیوار خانه هنرمندان بالا رفته بودند ، پیکر مرتضی ممیز از پیشگامان هنرهای تصویری ایران در گوشه ای آرمیده بود. دومین حضور من در این خانه دوست داشتنی مصادف بود با بدرقه مردی که پدر گرافیک ایرانش می خواندند. از سال ها پیش بدلیل علاقه ای که به گرافیک داشتم تعدادی از آثارش را دیده بودم.می دانستم که در گرافیک ایران وزنه سنگینی است.تعداد زیادی از آثارش هم بخشی از زندگی روزمره ماست و هر روز در برابر چشمانمان، ولی شاید ندانیم خالق آنها زنده یاد ممیز بوده است.مثلا شاید کمتر ایرانی ای باشد که تا بحال نشان شرکت سایپا را ندیده باشد، این نشان یکی از طرح های ساده و پرمحتوای استاد ممیز است.روحش شاد...
بقیه عکس ها را اینجا ببینید.
حضورعکاسان و فیلمبرداران حرفه ای و غیر حرفه ای در این مراسم به حدی بود که فکر کنم زاویه ای باقی نماند که از آن تصویر نگرفته باشند.این حضور چشمگیر هم باعث اخلال در برگزاری مراسم شد و هم مشکلاتی را برای خود این عکاسان و فیلمبرداران ایجاد کرد.