یادم میاد وقتی بچه بودم همیشه وقتی بزرگترها اخبار گوش می کردن یه پای ثابت اخبار زنی بود با روسری سفید و لباس محلی بلوچی که در مشایعت تعداد زیادی مرد سبزه و درشت هیکل مشغول سخنرانی بود و مردها هم کلی بهش احترام می گذاشتن. خیلی برام جالب بود این کنتراست ها.بعدها که فهمیدم مقام مهمی هم داره بیشتر نظرمو جلب می کرد. خیلی طول نکشید که فهمیدم دختر بزرگ ذوالفقار علی بوتو یکی از خوشنام ترین سیاستمداران منطقه است. اینجوری بود که ترور بی نظیر بوتو خیلی ناراحتم کرد. شاید این واقعه ربط مستقیمی با سرنوشت ما نداشته باشه ولی احساسی دارم که می گه نشونه بسیار بدیه. نشانی از نا امیدی. یه نشون نا امید کننده. علامتی از عقبگرد. نشونی از بی فایده بودن یکسری کوشش ها در بحرانی ترین منطقه جهان. نقش بی نظیر بوتو در مجادلات اخیر پاکستان و بازگشت همون دمکراسی نیمبند به این کشور بر کسی پوشیده نیست. وجود افرادی مثل او برای کشورهای خاورمیانه لازمه. بنظرم نوع دمکراسی که باید در خاورمیانه برقرار باشه حداقل در فرم و اجرا با دمکراسی کشوری مثل بلژیک فرق می کنه. اینه که حضور حتی چندساله یک نفر با خصوصیات بوتو در راس قدرت اجرایی در یکی از بنیادگراپرورترین کشورهای خاورمیانه نعمت بزرگی بود. تمامیت خواهی مشرف حتی در صورت ایستادگی او در مقابل بنیادگرایی بازهم خطرناک بود. امروز از مرگ بی نظیر بوتو همون قدر غمگینم که شش سال پیش برای احمد شاه مسعود. ولی امروز می دونم که بیشتر از همه باید برای مردم پاکستان غمگین بود.
| تبليغات | X |
