شاید حدود یک دهه از زمانیکه نخستین بار مردم ایران فلامک جنیدی را در قالب هنرپیشه برنامه های طنز نود شبی دیده اند می گذرد ولی در این مدت تغییر چندانی در سبک بازی و حتی تنوع چندانی هم در کارهایی که در آنها بازی کرده به چشم نمی خورد. کسانیکه وی را از نزدیک دیده باشند می دانند که ویژگی های کاراکترهایی که او درتلویزیون بازی می کند شباهت زیادی به خود وی دارند. فلامک بسیار پر انرژی و فعال و خوش اخلاق است.از آن دست آدم هایی که اگر در جمعی باشند حضورشان را نمی توان نادیده گرفت. حیف نیست بازیگری با اینهمه انرژی پس از یک دهه همان نقش هایی را بازی کند که با آنها وارد این عرصه شده است ؟
بدون شک فلامک جنیدی تنها یک نمونه از این بازیگران است. به جرات می توان گفت بخش بزرگی از این مشکل به تلویزیون دولتی ما بر می گردد که هنوز از پس این همه سال مردم را با همان برنامه ها سرگرم می کند و البته جالب اینجاست که مردم هم همچنان سرگرم می شوند! برنامه هایی که تنها خوش آب و رنگتر شده اند ولی محتوایشان تغییری نکرده است. عامل دیگر این مشکل شاید درآمد بالای این ژانر کاری است. اگر تاکنون پشت صحنه این سریال ها را دیده باشید بخوبی می دانید که ساخت چنین سریال هایی در این سطح به نسبت دیگر زمینه های مشابه تقریبا کار ساده ای است و تنها قسمت مشکل کار روتین بودن آن است.
از طرفی بیشتر بازیگران این سریال ها اصلا بازی نمی کنند و تنها زندگی و خلق و خوی هر روزه شان را جلوی دوربین می برند. بخاطر همین است که مثلا بازیگری مثل حمید لولایی حرکاتش دیگر جذابیتی ندارد چون مدت هاست که به پایان رسیده و فقط یک تیپ تکراری را ارائه می دهد. وقتی چنین بازیگرانی می بینند که تنها با تکرار خود پول زیاد و بی دردسری بدست می آورند و در بین مردم هم محبوبیت کسب می کنند - بدلیل اینکه بیشتر مخاطبان این برنامه ها عوام جامعه هستند - مسلم است که دنبال پیشرفت و نقش های عمیقتر نمی روند. البته در این بین افرادی مثل سروش صحت هم هستند که در کنار این کارهای روزمره و گذران زندگی کارهای قابل اعتنایی هم دارند. سروش صحتی که بسیار دوست داشتنی و خوش برخورد است و استعداد قابل ستایشی دارد. با اینکه در زمان پیک کارش سر صحنه رفته بودم ولی بازهم مثل همیشه وقت داشت.
بدون شک این سبک برنامه ها در کشورهای پیشرفته دنیا هم ساخته می شود و حتی لغت " Soap Opera " هم در زبان انگلیسی اشاره به همین ژانر دارد ولی استانداردهایی هم هست که رعایت می کنند. چون بیشتر بدنه عوام جامعه بیننده این سریال ها هستند مسلما تاثیر این سریال ها در بطن جامعه غیر قابل انکار است تاجائیکه بارها در همین ایران دیدایم که قدرت تغییر ادبیات روزمره یک ملت را هم دارند.
فراموش نکنیم ممیزی همیشه و فقط برای حذف آنچه من نمی پسندم نیست ممیزی گاهی می تواند ابزار ارتقای سطح فرهنگ یک جامعه باشد. خیلی از مردم بطور طبیعی قدرت تشخیص فیلم خوب از بد را ندارند. این امری کاملا طبیعی است. روشن است که همه نمی توانند در همه امور متخصص باشند. پس این وظیفه فعالان این حوزه است که تولیداتشان برای عرضه عمومی از حداقل استانداردها برخوردار باشند.
پر کردن مفیدترین زمان فراغت یک ملت که برای در کنار هم بودن و در قالب خانواده بودن است با برنامه هایی که نه چیزی به سواد آنها اضافه می کند و نه حتی خندیدن آنچنانی دارد کار درستی است ؟ تکرار پی در پی یک اشتباه درطول یک دهه کار درستی است ؟ وقتی بهترین اوقات مردممان را با برنامه های بی محتوای سرشار از داد و بیداد و ناسزا و انواع شیوه های آزار و اذیت همدیگر پر می کنیم چه انتظاری می توان از این خلق عوام داشت ؟ باید انتظار داشته باشیم پر فروشترین فیلم سالمان چه باشد ؟ وقتی مردممان مشکلی در رانندگی در خیابان پیدا می کنند با هم چگونه برخورد کنند ؟ وقتی خطایی از همسایه ای سر می زند همسایه دیگر چه واکنشی بروز دهد ؟ نباید انتظار داشته باشیم کودک هفت ساله همسایه از شمای بالغ بیشتر ناسزا بلد باشد ؟ احساس نمی کنید عادت عجیبی به تکرار رویه و رفتار های نادرست پیدا کرده ایم ؟ چند سال باید طول بکشد تا مدیران سیما و نیز حتی مردم ما بفهمند که این طنزهای نود شبی سودی برای ملت ما ندارد ؟ غالبا برنامه هایی بی محتوا با سوژه هایی تکراری هستند برای اتلاف وقت مردم. نه چیزی به سواد مردم اضافه می کنند نه خنده آنچنانی به لب مردم می نشانند و نه حتی برایشان هنرمند پرورش می دهند فقط دور باطل می زنند و سلیقه تصویری ملت را پایین می آورند. کاش خنده فلان بازیگر - کارگردان معروف این قبیل سریال ها را می دیدید وقتی سوار" بی ام و " خوش رنگش می شد و به سئوالات ما می خندید.
سوپراستاراتونو ببینین حال کنین !
