دلتنگی های پیکسلی

مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی دردم    ترا می بینم و میلم زیادت می شود هر دم / ز سامانم نمی پرسی نمی دانم چه سر داری؟     به درمانم نمی کوشی نمی دانی مگر دردم؟ / نه راهست این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی    گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم / ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هم     که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم/ فرو رفت از غم عشقت دمم دم میدهی تا کی؟     دمار از من بر آوردی نمی گویی برآوردم / شبی دل را بتاریکی ز زلفت باز می جستم    رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم / کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت  نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم / تو خوش می باش با حافظ برو گو خصم جان می ده  چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم 

   مصاحبه هفته نامه حدیث با من را اینجا بخوانید.با سپاس از حمید مافی که فارغ از گرایشات سیاسی آنقدر قلمش را دوست دارم و عشقش به روزنامه نگاری را ستایش می کنم که به محض اینکه زنگ زد و پیشنهاد مصاحبه را داد علی رغم برخی موانع بدون درنگ پاسخ مثبت دادم.

   مراسم گشایش نمایشگاه عکاسان ایرانی در ونیز ایتالیا روز دوشنبه ۵ شهریور ۸۶ در محل موسسه فرهنگی کاندیانی برگزار شد.استقبال ایتالیایی ها و بخصوص ساکنان ونیز و مستره در این مراسم بسیار چشمگیر بود بطوری که در اواخر مراسم راهروهای گالری کاملا مملو از بازدیدکنندگان بود.در بین این افراد تقریبا از تمام گروه های سنی به چشم می خوردند و بسیار با دقت و وسواس مشغول بازدید از نمایشگاه بودند و حتی سئوالاتی هم می پرسیدند.کلا یک بار دیگر شعور هنری مردم کشوری را به نمایش گذاشتند که مهد هنر و یکی از کانون های رنسانس اروپاست. حضور مسئولین فرهنگی و هنری و سیاسی شهر ونیز و استان ونتو ایتالیا در مراسم هم جالب توجه بود. چیدمان عکس ها بسیار خوب و چاپ آنها و نیز کتاب جشنواره هم با کیفیتی قابل قبول بود.پوسترهای نمایشگاه هم در تمام خیابان های شهر ، بیلبوردها و داخل اتوبوس های ونیز به چشم می خورد. تنها ضعف این نمایشگاه شاید توجه  بیش از حد به عکس های کیارستمی بود که سالن مخصوصی را به خود اختصاص داده بود در حالی که عکس هایش همان هایی بودند که بارها و بارها به نمایش درآمده اند.بهرحال نام های بزرگ این مسائل را هم به دنبال دارند.این نمایشگاه تا ۲۲ مهرماه در این محل برپاست و پس از آن احتمالا در سایر شهرهای ایتالیا و شاید اروپا هم به نمایش در خواهد آمد. 

   شهر ونیز در واقع دارای دو قسمت است یکی ونیز سانتا لوچیا یا همان ونیز قدیمی که بصورت شبه جزیره ای در آب است و بوسیله پلی به ساحل متصل شده و ونیز مستره یا ونیز مدرن که شهری زیبا ، آرام و دیدنی با ساختمان هایی تازه ساز است که از ونیز قدیمی حدود ده دقیقه با اتوبوس فاصله دارد.در ونیز مستره چندین مغازه و تجارتخانه ایرانی هم وجود دارد.حتی ایرانیان این شهر یک انجمن فعال فرهنگی هم دارند که البته فعالیت هایش چندان به مذاق رایزنی فرهنگی ایران خوش نمی آید و یه جورایی رقیب هم هستند.برای دیدن عکس های بیشتر روی ادامه مطلب کلیک کنید.تمام عکس ها از مراسم گشایش نمایشگاه ، بازدید و پذیرایی می باشند. 

  با سپاس فراوان از تلاش ها و هماهنگی های استاد و دوست عزیزم محمدرضا طهماسب پور که انصافا کار بی نقصی را انجام داد و بسیار برای هماهنگی های نمایشگاه و سفر زحمت کشید. آشنایی با او یکی از ارزشمندترین دستاوردهای این سفر و نمایشگاه بود. همینطور باید از پروفسور ریکاردو زیپولی هم قدردانی کنم که ایده او و تلاش هایش به برگزاری این نمایشگاه انجامید.ضمنا در اقدامی ستودنی ما را به منزلش در ونیز دعوت کرد تا به گفته خودش درون یک خانه قدیمی ونیز را هم ببینیم و سپس ما را به دیدن کلیسای زیبای سانتا ماریا در همان نزدیکی برد.فیلم خبری نمایشگاه عکس ونیز را هم می توانید اینجا ببینید.با سپاس از آقای معصومی نژاد خبرنگار صدا و سیمای ایران در ایتالیا و همچنین دوست و همسفر عزیزم نواب موسوی که زحمت یافتن و ارسال این فیلم را کشید.